ಶಾಂತಿಯ ಧ್ವನಿ ಹಿಂಸೆಯಾಗಿ ಬದಲಾಗುವಾಗ… ಸೋಲುವುದು ಯಾರು?

When the voice of peace turns into violence... who loses?

ಶೀರ್ಷಿಕೆ: ಶಾಂತಿಯ ಧ್ವನಿ ಹಿಂಸೆಯಾಗಿ ಬದಲಾಗುವಾಗ… ಸೋಲುವುದು ಯಾರು?

ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಬೀದಿಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬಂದೂಕಿಲ್ಲ. ಕಲ್ಲಿಲ್ಲ. ದೇಶವನ್ನು ಒಡೆಯುವ ಸಂಚುಗಳಿಲ್ಲ. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಫಲಕ ಇರುತ್ತದೆ. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುವ ಆಶಯ ಇರುತ್ತದೆ.ಆದರೆ ಕೆಲವೇ ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಣ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಶಾಂತಿಯುತವಾಗಿ ಆರಂಭವಾದ ಹೋರಾಟದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುವ ಬದಲು, ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಗೆ, ಗಲಾಟೆ, ತಳ್ಳಾಟ, ಬಂಧನ, ಲಾಠಿ, ಘೋಷಣೆಗಳೇ ಮುಖ್ಯ ಸುದ್ದಿಯಾಗುತ್ತವೆ. ಆಗ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ—ಒಂದು ಶಾಂತಿಯ ಧ್ವನಿ ಹಿಂಸೆಯಾಗಿ ಬದಲಾಗುವುದು ಕೇವಲ ಆಕಸ್ಮಿಕವೇ? ಅಥವಾ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವು ತನ್ನ ಸಂವಾದದ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಸೂಚನೆಯೇ?ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವೆಂದರೆ ಐದು ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಮತ ಹಾಕುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಅದು ಪ್ರತಿದಿನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವ ಹಕ್ಕು, ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವಕ್ಕೆ ಒಳಪಡಿಸುವ ನಾಗರಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆ. ಆಡಳಿತ ಯಾರದ್ದೇ ಆಗಿರಲಿ, ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವುದು ನಾಗರಿಕನ ಹಕ್ಕು. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಶಾಂತಿಯುತವಾಗಿರಬೇಕು, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸುರಕ್ಷತೆ ಕಾಪಾಡಬೇಕು ಎಂಬ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಪ್ರತಿಭಟನಾಕಾರರ ಮೇಲಿದೆ.ಆದರೆ ಇಂದು ನಾವು ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವವನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಅಳೆಯುವ ಮೊದಲು, ಅವನ ಗುರುತನ್ನು ಅಳೆಯಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅವನು ಯಾವ ಸಂಘಟನೆಯವನು? ಯಾವ ಸಿದ್ಧಾಂತದವನು? ಯಾವ ಪಕ್ಷದ ಪರ? ಯಾವ ಪಕ್ಷದ ವಿರುದ್ಧ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ನಡುವೆ ಅವನು ಕೇಳಿದ ಮೂಲ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತದೆ.ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಘಟನೆಯ ಕಥೆಯಲ್ಲ. ಸಮಾಜದ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ.ಇಂದು ನಾವು ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೇಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅವನ ಮೇಲೆ ಲೇಬಲ್ ಅಂಟಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಆಸಕ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಒಮ್ಮೆ “ನೀನು ಏನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೀಯ?” ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಾಜ, ಈಗ “ನೀನು ಯಾರ ಪರ?” ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಿದೆ. ಈ ಬದಲಾವಣೆ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವಕ್ಕೆ ಆರೋಗ್ಯಕರ ಸಂಕೇತವಲ್ಲ.ಹಿಂಸೆ ಯಾವ ರೂಪದಲ್ಲೇ ಬಂದರೂ ಪ್ರತಿಭಟನಾಕಾರರಿಂದಾಗಲಿ, ಅಧಿಕಾರದ ದುರುಪಯೋಗದಿಂದಾಗಲಿ, ಪ್ರಚೋದನೆಯಿಂದಾಗಲಿ ಮೊದಲು ಸಾಯುವುದು ಸಂವಾದ. ಸಂವಾದ ಸತ್ತರೆ, ಉಳಿಯುವುದು ಕೇವಲ ಘರ್ಷಣೆ.ಇತಿಹಾಸ ಒಂದು ಪಾಠವನ್ನು ಪದೇಪದೇ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಶತ್ರುತ್ವವೆಂದು ಕಂಡ ಸಮಾಜಗಳು ಮುಂದೆ ಹೋಗಿಲ್ಲ. ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಕೇಳಿ, ತರ್ಕದಿಂದ ಉತ್ತರಿಸಿದ ಸಮಾಜಗಳೇ ಬಲಿಷ್ಠವಾಗಿವೆ. ವಿಜ್ಞಾನವೂ ಪ್ರಶ್ನೆಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದೆ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟವೂ ಪ್ರಶ್ನೆಯಿಂದಲೇ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಸಂವಿಧಾನವೂ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಹಕ್ಕನ್ನು ನಾಗರಿಕನಿಗೆ ನೀಡಿದೆ.ಇಂದು ರಾಜಕೀಯದ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆ ಏನೆಂದರೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಘಟನೆಯೂ ಸತ್ಯದ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ರಾಜಕೀಯದ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಆಡಳಿತ ತನ್ನ ನಿಲುವನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಬೆಂಬಲಿಗರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಈ ಗದ್ದಲದ ಮಧ್ಯೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ, ಸಾಮಾನ್ಯ ನಾಗರಿಕ ಮತ್ತು ಮೂಲ ಸಮಸ್ಯೆ ಎಲ್ಲೋ ಕಾಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ.ಒಂದು ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಘಟನೆ ನಡೆದಾಗ ನಿಜವಾದ ಲಾಭ ಯಾರಿಗೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳುವುದಕ್ಕಿಂತ, ನಷ್ಟ ಯಾರಿಗೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳುವುದು ಮುಖ್ಯ. ನಷ್ಟವಾಗುವುದು ಜನರ ವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ. ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಗೌರವಕ್ಕೆ. ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಸಂವಾದಕ್ಕೆ. ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯ ನಂಬಿಕೆಗೆ.ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವ ಯುವಜನರನ್ನು ಕೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಬದಲು ಅನುಮಾನದಿಂದ ನೋಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರೆ, ಅವರು ಮೌನವಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಮೌನವಾಗಿರುವ ಸಮಾಜ ಆರೋಗ್ಯಕರ ಸಮಾಜವಲ್ಲ. ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳದ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪುಗಳು ಬೆಳೆಯುತ್ತವೆ; ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಗಳ ಹುಡುಕಾಟ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ.ದೇಶಭಕ್ತಿ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಜೈಕಾರ ಹಾಕುವುದಲ್ಲ. ದೇಶದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಅವುಗಳಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಪ್ರಯತ್ನವೂ ದೇಶಭಕ್ತಿಯೇ. ಹಾಗೆಯೇ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದೆಂದರೆ ದೇಶವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವುದಲ್ಲ; ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವುದೆಂದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ರಮವನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನೆಯಿಲ್ಲದೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಅಲ್ಲ. ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಶಕ್ತಿ ಸಮತೋಲನದಲ್ಲಿ ಇದೆ—ಅಂಧ ಬೆಂಬಲದಲ್ಲೂ ಅಲ್ಲ, ಅಂಧ ವಿರೋಧದಲ್ಲೂ ಅಲ್ಲ.ಕೊನೆಗೆ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ನಾಗರಿಕನು ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು:”ನಮಗೆ ಯೋಚಿಸುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಬೇಕೇ? ಅಥವಾ ಯೋಚಿಸದ ಪ್ರಜೆಗಳು ಬೇಕೇ?”ಯಾಕೆಂದರೆ ಒಂದು ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸುವುದು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಲ್ಲ; ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಕ್ಷೀಣಿಸುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಅಪಾಯ.ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಗೆಲುವು ಯಾವ ಪಕ್ಷದ ವಿಜಯವೂ ಅಲ್ಲ. ಜನರ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕೇಳುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಜೀವಂತವಾಗಿರುವುದೇ ನಿಜವಾದ ವಿಜಯ.🙏