Words from the Head of Kaneri Matha: What should the language of the 'Jangama' culture be like? The language of hatred has no place in the name of religion; this is a time to recall the words and conduct of the Sharanas, as well as the religious tolerance of Kadasiddheshwara.
ಕನೇರಿ ಮಠಾಧೀಶರ ಉವಾಚ: ಜಂಗಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಭಾಷೆ ಹೇಗಿರಬೇಕು? ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ದ್ವೇಷದ ಭಾಷೆ ಸಲ್ಲದು; ಶರಣರ ನುಡಿ–ನಡೆ ಮತ್ತು ಕಾಡಸಿದ್ಧೇಶ್ವರರ ಧರ್ಮಸಹಿಷ್ಣುತೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಕಾಲ
ಕಲ್ಯಾಣಸಿರಿ ವಿಶೇಷ
ಸಂಪಾದಕೀಯ.
ಸಭಿಕರಿಂದ ಚಪ್ಪಾಳೆ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಉಮೇದಿನಲ್ಲಿ ವೇದಿಕೆಗಳ ಮೇಲೆ ಮಿತಿಮೀರಿ ಮಾತನಾಡುವುದು ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಪ್ರದರ್ಶನವಾಗುತ್ತಿರುವುದು ವಿಷಾದನೀಯ. ಧರ್ಮ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಹಾಗೂ ರಾಷ್ಟ್ರಭಕ್ತಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವವರು ತಮ್ಮ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಯಮ, ಸೌಜನ್ಯ ಮತ್ತು ಪರಸ್ಪರ ಗೌರವವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ರಕ್ಷಕರಾಗಿ ತಮ್ಮನ್ನು ಬಿಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕೆಲವರು, ಅನ್ಯ ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ತುಚ್ಛವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಅಥವಾ ಅವಾಚ್ಯ ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸುವ ಮೂಲಕ ಧಾರ್ಮಿಕ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಟೀಕೆಗಳು ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿವೆ.
ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ದ್ವೇಷ ಬಿತ್ತುವುದು ಯಾವುದೇ ಧರ್ಮದ ಮೂಲ ಆಶಯಕ್ಕೂ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಗಮನಾರ್ಹ. ಇದೇ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಕನೇರಿ ಮಠದ ಪೀಠಾಧಿಪತಿಗಳ ಇತ್ತೀಚಿನ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಭಾಷಣದ ಕುರಿತು ಚರ್ಚೆ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ. ಅವರ ಭಾಷಣದಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗಿದೆ ಎನ್ನಲಾದ ಕೆಲವು ಕಟುವಾದ ಪದಗಳು ಹಾಗೂ ಮತ್ತೊಂದು ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಂಘಟನೆಯ ಪೂಜ್ಯರ ಕುರಿತು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ ಎನ್ನಲಾದ ಹೇಳಿಕೆಗಳು ಸಾಮಾಜಿಕ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿವೆ. ಜಂಗಮ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಕಾವಿ ಧರಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ? ಅಥವಾ ನಡೆ–ನುಡಿಯಲ್ಲಿ ಶರಣರ ಆದರ್ಶವನ್ನು ತೋರಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇದೀಗ ಚರ್ಚೆಯ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿದೆ.
ಕಾಡಸಿದ್ಧೇಶ್ವರರ ಪರಂಪರೆ ನೆನಪಾಗಬೇಕಿದೆ
ಕನೇರಿ ಮಠದ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಅದರ ಮೂಲಪುರುಷರಾದ ಶ್ರೀ ಕಾಡಸಿದ್ಧೇಶ್ವರರ ವಿಚಾರಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖವಾಗುತ್ತವೆ. ಅವರ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಶರಣ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಅಧ್ಯಾತ್ಮ, ಧರ್ಮಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಮತ್ತು ಸಮಾಜಮುಖಿ ಚಿಂತನೆಯೊಂದಿಗೆ ಗುರುತಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಶೇಗುಣಸಿ ಸೇರಿದಂತೆ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಡಸಿದ್ಧೇಶ್ವರರ ಪರಂಪರೆಯ ಕುರಿತು ಹಲವು ಉಲ್ಲೇಖಗಳು ದೊರೆಯುತ್ತವೆ. ಬಸವಾದಿ ಶರಣರ ವಿಚಾರಧಾರೆಯಿಂದ ಪ್ರೇರಣೆ ಪಡೆದ ಅವರು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯತೆಯ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಸಾರಿದರೆಂದು ಭಕ್ತ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಮರಾಠಿ ಭಾಷೆಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಉರ್ದು ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿಯೂ ವಚನಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿದರೆಂಬ ಉಲ್ಲೇಖಗಳು ಅವರ ಪರಂಪರೆಯ ಬಹುಮುಖತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ. ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಭಾಷೆಯ ಗಡಿಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಮಾನವೀಯತೆಯನ್ನು ನೋಡುವ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವೇ ಈ ಪರಂಪರೆಯ ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶವೆಂದು ಭಕ್ತರು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಅದೇ ಪರಂಪರೆಯ ಇಂದಿನ ಪೀಠಾಧಿಪತಿಗಳ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಭಾಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಧರ್ಮ ಅಥವಾ ಸಮುದಾಯದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಅವಹೇಳನಿಸುವ ರೀತಿಯ ಪದಪ್ರಯೋಗ ನಡೆದಿದ್ದರೆ, ಅದು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಚರ್ಚೆಗೆ ಗ್ರಾಸವಾಗುತ್ತದೆ.
ಸಿದ್ಧೇಶ್ವರ ಅಪ್ಪಗಳ ಮಾತಿನ ಅರ್ಥವೇನು?
ವಿಜಯಪುರದ ಜ್ಞಾನಯೋಗಾಶ್ರಮದ ಪೂಜ್ಯ ಸಿದ್ಧೇಶ್ವರ ಅಪ್ಪಗಳು ಕಾಡಸಿದ್ಧೇಶ್ವರರ ಕುರಿತು ಅಪಾರ ಗೌರವ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದರು ಎಂಬ ಉಲ್ಲೇಖವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ.
ಕಾಡಸಿದ್ಧೇಶ್ವರರನ್ನು ಸಿದ್ಧರು, ಪರಮಾನುಭಾವಿಗಳು, ನೇರನುಡಿಯವರು ಹಾಗೂ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ವಿಚಾರವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಜನರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದವರು ಎಂದು ಸಿದ್ಧೇಶ್ವರ ಅಪ್ಪಗಳು ಬಣ್ಣಿಸಿದ್ದರು ಎಂಬುದು ಭಕ್ತ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿತವಾಗಿದೆ.
ಆದರೆ ನೇರನುಡಿ ಮತ್ತು ಅಸಭ್ಯ ನುಡಿ ಒಂದೇ ಅಲ್ಲ. ತೀಕ್ಷ್ಣ ವಿಚಾರ ಮತ್ತು ಅವಾಚ್ಯ ಭಾಷೆ ಒಂದೇ ಅಲ್ಲ. ಸತ್ಯವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳುವುದು ಒಂದು ಗುಣ. ಆದರೆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಥವಾ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ಅವಹೇಳನಿಸುವ ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸುವುದು ಮತ್ತೊಂದು ವಿಷಯ. ಧಾರ್ಮಿಕ ಪೀಠದಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ರಾಜಕೀಯ ವೇದಿಕೆಯ ಭಾಷಣದೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಲಾಗದು ಎಂಬುದು ಭಕ್ತರ ಒಂದು ವಾದ.
ಜಂಗಮತ್ವ ಎಂದರೆ ವೇಷವೇ?
ವಚನ ಪರಂಪರೆ ಜಂಗಮತ್ವವನ್ನು ಕೇವಲ ಕಾವಿ, ಕಂಠಮಾಲೆ ಅಥವಾ ಬಾಹ್ಯ ವೇಷದೊಂದಿಗೆ ಗುರುತಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಶರಣರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಜಂಗಮತ್ವವೆಂದರೆ ಒಳಗಿನ ವೈರಾಗ್ಯ, ನಿರಾಸಕ್ತಿ, ಶೀಲ, ಮಾನವೀಯತೆ ಮತ್ತು ಸತ್ಯನಿಷ್ಠ ನಡೆ. ಚೆನ್ನಬಸವಣ್ಣನವರ ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಜಂಗಮತ್ವದ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥದ ಕುರಿತು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಧಾಟಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಬಾಹ್ಯ ವೇಷಕ್ಕಿಂತ ಒಳಗಿನ ಗುಣವೇ ಮುಖ್ಯ ಎಂಬ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಶರಣ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪದೇಪದೇ ಸಾರುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಇಂದು ಕೇಳಬೇಕಾಗಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆ: ಕಾವಿ ತೊಟ್ಟವರೆಲ್ಲ ಜಂಗಮರೇ? ವೇಷ ಧರಿಸಿದವರೆಲ್ಲ ಜಂಗಮರೇ? ಅಥವಾ ಶೀಲ, ಸಂಯಮ, ತ್ಯಾಗ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯತೆಯನ್ನು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡವನೇ ನಿಜವಾದ ಜಂಗಮನೇ? ಇದು ಯಾರೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲ. ಶರಣ ಪರಂಪರೆಯ ಮೂಲ ಆಶಯವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ.
“ನುಡಿದರೆ ಮುತ್ತಿನ ಹಾರದಂತಿರಬೇಕು”
ಎಂಬ ಶರಣರ ಸಂದೇಶ
ವಚನ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಾತಿನ ಮಹತ್ವಕ್ಕೆ ಅಪಾರ ಸ್ಥಾನವಿದೆ. ಮಾತು ಮನುಷ್ಯನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಶರಣರ ನಂಬಿಕೆ. ಧಾರ್ಮಿಕ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವವರು ಮಾತನಾಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪದವೂ ಸಾವಿರಾರು ಭಕ್ತರ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಅವರ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
“ನುಡಿದರೆ ಮುತ್ತಿನ ಹಾರದಂತಿರಬೇಕು”
L ಎಂಬ ಶರಣರ ಆಶಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಧಾರ್ಮಿಕ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಳಸುವ ಭಾಷೆ ಹೇಗಿರಬೇಕು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಸಿಗುತ್ತದೆ.
ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳ ಸಾರವೂ ಮಾನವೀಯತೆಯೇ
ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ “ಸರ್ವೇ ಜನಾಃ ಸುಖಿನೋ ಭವಂತು” ಎಂಬ ಆಶಯವಾಗಲಿ, ಜೈನ ಧರ್ಮದ ಕ್ಷಮೆ ಮತ್ತು ಮೈತ್ರಿಯ ಸಂದೇಶವಾಗಲಿ, ಇಸ್ಲಾಂ ಧರ್ಮದ ಉತ್ತಮ ನುಡಿ ಮತ್ತು ನೆರೆಹೊರೆಯವರ ಹಕ್ಕುಗಳ ಕುರಿತು ಹೇಳುವ ಬೋಧನೆಗಳಾಗಲಿ—ಎಲ್ಲವೂ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನ ಒಳಿತನ್ನೇ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತವೆ.
ಜೈನ ಪರಂಪರೆಯ ಕ್ಷಮಾಪಣೆಯ ಸಂದೇಶವೂ ಇದೇ ಮಾನವೀಯತೆಯನ್ನು ಸಾರುತ್ತದೆ: “ನಾನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸುತ್ತೇನೆ; ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಲಿ; ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹಭಾವದಿಂದ ಇರುವೆನು; ಯಾರೊಂದಿಗೂ ವೈರ ಹೊಂದಿರುವುದಿಲ್ಲ.” ಇಂತಹ ಮಾನವೀಯ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಧಾರ್ಮಿಕ ನಾಯಕರ ಮಾತುಗಳು ಜನರನ್ನು ಒಗ್ಗೂಡಿಸುವಂತಿರಬೇಕೇ ಹೊರತು ವಿಭಜಿಸುವಂತಿರಬಾರದು ಎಂಬುದು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಚರ್ಚೆಯ ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶವಾಗಿದೆ.
ಚಪ್ಪಲಿಯಿಂದ ಹೊಡೆಯುವ ಮಾತು—ಶರಣರ ಸಂದೇಶವೇ?
ಒಂದು ಸಂಘಟನೆಯ ಅಥವಾ ಧಾರ್ಮಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಕುರಿತು ಚಪ್ಪಲಿಯಿಂದ ಹೊಡೆಯಬೇಕು ಎಂಬ ರೀತಿಯ ಹೇಳಿಕೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಲಾಗಿದ್ದರೆ, ಅದರ ಕುರಿತು ಪ್ರಶ್ನೆ ಎತ್ತುವುದು ಸಹಜ. ಏಕೆಂದರೆ ಶರಣ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅನ್ಯಾಯ, ಅಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಕಪಟವನ್ನು ಖಂಡಿಸುವ ಕಠಿಣ ವಚನಗಳಿದ್ದರೂ, ಅದರ ಮೂಲ ಉದ್ದೇಶ ಸಮಾಜದ ಒಳಿತೇ ಆಗಿತ್ತು. ಅಂಬಿಗರ ಚೌಡಯ್ಯನವರ ವಚನಗಳಲ್ಲಿಯೂ ವೇಷ ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ಆಚರಣೆಯ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಕಟುವಾದ ಭಾಷೆ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಆ ವಚನಗಳ ಸಂದರ್ಭ ಮತ್ತು ಆಶಯವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡೇ ಇಂದಿನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಅನ್ವಯಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.
ಹೀಗಾಗಿ ಶರಣರ ಕಠಿಣ ನುಡಿಗಳನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುವಾಗ ಅವುಗಳ ಹಿನ್ನೆಲೆ, ಆಶಯ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂದೇಶವನ್ನೂ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.
ಕನೇರಿ ಮಠದ ಪರಂಪರೆಗೆ ತಕ್ಕ ಭಾಷೆ ಯಾವುದು?
ಕನೇರಿ ಮಠದ ಭಕ್ತರು, ಅನುಯಾಯಿಗಳು ಮತ್ತು ಶರಣ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ಜನರಿಗೆ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡಬಹುದು: ಮಠದ ಪೀಠಾಧಿಪತಿಯ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಡಸಿದ್ಧೇಶ್ವರರ ಧರ್ಮಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಪ್ರತಿಫಲಿಸಬೇಕೇ? ಅಥವಾ ಇಂದಿನ ರಾಜಕೀಯ–ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂಘರ್ಷಗಳ ಕಟುವಾದ ಭಾಷೆ ಪ್ರತಿಫಲಿಸಬೇಕೇ? ಇದು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಮಠಾಧೀಶರ ವಿಚಾರವಲ್ಲ. ಧಾರ್ಮಿಕ ಪೀಠಗಳ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯ ವಿಚಾರ. ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವವರು ಮೊದಲು ತಮ್ಮ ಮಾತಿನ ಮೂಲಕ ಧರ್ಮದ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯಬೇಕು. ತಮ್ಮ ಮಾತಿನಿಂದ ಭಕ್ತರಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ, ಸಂಯಮ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯತೆ ಬೆಳೆಯಬೇಕು. ಧರ್ಮದ ರಕ್ಷಣೆ ಎಂದರೆ ಮತ್ತೊಂದು ಧರ್ಮವನ್ನು ಅವಹೇಳನಿಸುವುದಲ್ಲ. ಹಿಂದುತ್ವ ಎಂದರೆ ದ್ವೇಷದ ಭಾಷೆಯಲ್ಲ. ಜಂಗಮತ್ವ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಕಾವಿಯಲ್ಲ.
ಶರಣತ್ವ ಎಂದರೆ ನಡೆ–ನುಡಿಯಲ್ಲಿ ಮಾನವೀಯತೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಕನೇರಿ ಮಠದ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುವವರು ಮತ್ತು ಟೀಕಿಸುವವರು ಇಬ್ಬರೂ ವ್ಯಕ್ತಿಗತ ನಿಂದನೆಗಿಂತ ವಿಚಾರದ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಚರ್ಚಿಸುವುದು ಅಗತ್ಯ. ಮಠಗಳ ಪೀಠಾಧಿಪತಿಗಳು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸುವ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಮಾತುಗಳು ಭಕ್ತರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಳವಾದ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುತ್ತವೆ. ಹೀಗಾಗಿ “ಮಾತು ಹೇಗಿರಬೇಕು?” ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಧಾರ್ಮಿಕ ನಾಯಕರಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ.
ಕೊನೆಗೆ ಉಳಿಯುವುದು ಒಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ: “ಶರಣರು ಕಲಿಸಿದ ಜಂಗಮತ್ವ ನಮ್ಮ ವೇಷದಲ್ಲಿದೆಯೇ, ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ನಡೆ–ನುಡಿಯಲ್ಲಿ?” ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುವುದು ಇಂದಿನ ಸಮಾಜದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಹೌದು.”
ಸಂಗ್ರಹ:ಕನ್ನೇರಿ ಸ್ವಾಮಿಯವರ ವಿರುಧ್ಧ ಹೋರಾಟ ಸಮಿತಿ ಗಂಗಾವತಿ ಗೃಪ್ ನಿಂದ
